[ سوره يس ‹ 36 › : آيات 37 تا 40 ] وَ آيَةٌ لَهُمُ اللَّيْلُ نَسْلَخُ مِنْه النَّهارَ فَإِذا هُمْ مُظْلِمُونَ ‹ 37 › وَالشَّمْسُ تَجْرِي لِمُسْتَقَرٍّ لَها ذلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ ‹ 38 › وَالْقَمَرَ قَدَّرْناه مَنازِلَ حَتَّى عادَ كَالْعُرْجُونِ الْقَدِيمِ ‹ 39 › لا الشَّمْسُ يَنْبَغِي لَها أَنْ تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَلا اللَّيْلُ سابِقُ النَّهارِ وَكُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ ‹ 40 › ترجمه : 37 - شب براى آنها ( نيز ) نشانه اى است ( از عظمت خدا ) ما روز را از آن بر مىگيريم ، ناگهان تاريكى آنها را فرا مىگيرد . 38 - و خورشيد ( نيز براى آنها آيتى است ) كه پيوسته به سوى قرارگاهش در حركت است ، اين تقدير خداوند قادر و دانا است . 39 - و براى ماه منزلگاههايى قرار داديم ( و به هنگامى كه اين منازل را طى كرد ) سرانجام به صورت شاخه كهنه ( قوسى شكل و زرد رنگ ) خرما در مىآيد . 40 - نه براى خورشيد سزاوار است كه به ماه رسد و نه شب بر روز پيشى مىگيرد و هر كدام از آنها در مسير خود شناورند .